12 september 2022

Je bent een engel

(Luister hier naar mijn blog)



Door het raam van de voordeur zie ik al dat ze een bos bloemen vasthoudt. 'Deze zijn voor jou, dat was een opdracht.' Er zit een kaartje tussen de bloemen. Paulien, je bent een engel. Dankjewel.

Als ik eerder die dag naar huis fiets, komt er een man in mijn richting fietsen. Hij lijkt niet helemaal in orde te zijn. Ik zie dat hij een beetje slingert en probeert te stoppen, maar dan valt hij. Vlug zet ik mijn fiets langs de kant van de weg. Ik til de elektrische fiets van hem af en help hem overeind. 
'Gaat het? Hebt u pijn?' 
'Ik weet niet wat er gebeurde...' stamelt hij. 'Ja, mijn hoofd doet wel pijn.'
Dan zie ik dat hij bloedt bij zijn slaap. 'Kom maar even mee, ik woon hier vlakbij.'
Ik parkeer zijn fiets in de berm en geef hem een arm. 
Voorzichtig lopen we naar onze tuin. De gedachten schieten kris kras door mijn hoofd. Mijn fiets staat daar onbewaakt, met mijn handtas in de fietstas. Wat moet ik doen met die wond? Heb ik ontsmettingsmiddel? Zal ik bij de buurvrouw aanbellen? Die weet misschien beter wat ze hiermee aan moet. Ik moet hem laten zitten en een glas water geven. Is het niet te ver lopen naar ons huis? Mijn huissleutel zit in mijn tas. O, maar de achterdeur is niet op slot.
Ik geef de man een stoel, een glas water en een rol keukenpapier. Dan haal ik de scheerspiegel zodat hij de wond zelf kan bekijken. 
'Is het wel goed dat ik hier zit? Moet je niet weg?' vraagt hij. 
'Nee hoor, geen probleem, ik heb alle tijd,' zeg ik. 'Bent u nog duizelig?'
'Een beetje licht in m'n hoofd.'
Hij vertelt dat hij de vorige dag een onderzoek heeft gehad, waarbij hij een roesje had gekregen. Waarschijnlijk is hij daardoor duizelig geworden. Hij is helemaal van slag.
Ik haal vlug mijn fiets en daarna ook die van hem. Ondertussen belt hij zijn vrouw. 

Terwijl we daar zitten te wachten tot zijn vrouw arriveert, zie ik dat hij langzaam bekomt van de schrik. Even later vertelt hij over zijn leven en mag ik een kopje koffie voor hem zetten. 
Zijn vrouw komt hem halen met de auto. Beiden zijn ontzettend dankbaar. 'Je bent mijn engel in nood!' 

Als ze zijn vertrokken, geniet ik nog na. Dat klinkt misschien gek, maar het is zo fijn om iemand te helpen. Het was niet ingewikkeld, ik deed gewoon wat er in mijn hart opkwam. Gewoon beschikbaar zijn toen God me ergens voor nodig had. Was ik toch een soort engel.




03 september 2022

Milkshake multitasking

(Luister hier naar mijn blog)

Eten koken en tegelijkertijd de afwasmachine inruimen. Een gesprek voeren en ondertussen je appjes lezen. Koffie drinken, shoppen bij Wehkamp én even checken wat voor weer het morgen wordt. O, en ook even kijken of er al een reactie is op je Marktplaatsbod. 

Ik trap er steeds weer in, met als gevolg dat mijn aardappels aanbranden of dat m'n kinderen naar boven verdwijnen, omdat ik toch niet naar hen luister. Ik kan het gewoon niet. En toch probeer ik het iedere keer weer, want het lijkt zo efficiënt. Ze zeggen altijd dat vrouwen alles tegelijk kunnen. Multitasken. Dat moet ook wel, want de tijd is kort, de activiteiten en verwachtingen veel. En ik moet eerlijk toegeven, als het lukt, is het leuk!

Ik moest hier in de vakantie aan denken. Er moest zoveel gepland en georganiseerd worden en ik deed het allemaal. Dat werd gewaardeerd en ik begon me bijna in te beelden dat ik Superwoman was. Op een bepaald moment had ik zelfs het gevoel dat ik vloog...  Nou ja, zo mooi was het niet. Ik had het gevoel dat ik niet meer met mijn beide benen op de grond stond, dat ik alleen maar buiten mezelf leefde en niet meer in mezelf. Herken je dat? Ik had een enorme behoefte aan rust en alleen zijn, zonder taken of verplichtingen. 

Caroline Leaf spreekt in haar boek Gebruik je hersenen over milkshake multitasking, waarmee ze doelt op de chaos en de mix aan chemische stofjes in je hersenen die ontstaat als je je aandacht op meerdere dingen tegelijk probeert te richten. 

Wanneer je de tijd neemt om je aandacht op één specifieke activiteit te richten, krijg je een betere controle over je gedachtepatronen, waardoor je je taken beter kunt uitvoeren. Voor je mentale gezondheid is het belangrijk dat er een balans is tussen het deel van je hersenen dat zich richt op aandacht en reflectie en het deel dat jou stuurt in het nemen van beslissingen en het ondernemen van acties. Reflecteer je te veel of te negatief, zonder daar acties aan te koppelen, dan ga je piekeren en ontstaat er depressie of angst. Reflecteer je te weinig en ben je druk bezig met van alles en nog wat, dan ben je minder in staat om te focussen, om taken af te ronden en goede prestaties te leveren. 

Toevallig kwam ik op de bibliotheekapp een luisterboek tegen dat hierover gaat. Monotasking door Thatcher Wine. Heel interessant en lekker bevestigend voor mijn karaktertype (de introverte denker), maar zeker ook een mooi zelfhulpboek voor degenen die het moeilijk  vinden om één ding tegelijk te doen. Kunnen ze mooi naar luisteren als ze in de auto zitten, de was ophangen, de hond uitlaten, koken, de schuur opruimen...


      


27 augustus 2022

Toverrijst


(luister hier naar mijn blog)

Over het algemeen genomen zijn mijn kook- en bakkunsten niet zo fantastisch. Zo heb ik van de week pompoenpuddingbrood gebakken, wat eigenlijk pompoenbrood had moeten zijn. Toch stond ik gisteren achter het fornuis van een lief oud dametje, bij ons bekend als 'mevrouw Halve Manen'. 

Als ik aanbel, doet de buurvrouw open. Die is net gearriveerd met de boodschappen en laat aan de oude vrouw zien wat ze allemaal gekocht heeft. Ik moet diep bukken om mevrouw Halve Manen een knuffel te geven. Het is alsof ik een hoopje botten vasthoud. De bobbel op haar rug lijkt weer te zijn gegroeid en zijzelf nog verder gekrompen. Op mijn vraag: 'Hoe gaat het met u?' antwoordt ze direct: 'Niet goed, niet goed.' Ze vertelt over haar falende geheugen en laat me zien hoe mager haar armen zijn en hoe de ader in haar hals zichtbaar pulseert. Als de buurvrouw haar vragen stelt over het opruimen van de boodschappen, zijn haar antwoorden een warrig verhaal dat eindigt bij mevrouw die en die, waarvan ze de naam niet meer weet en waar ook wat mee was, maar wát, dat weet ze niet meer. 
De buurvrouw stelt voor dat ik vast wat nasi voor mevrouw klaarmaak, zodat ze morgen niet hoeft te koken. Dan vertrekt ze. Mevrouw zit uitgeput in haar stoel, haar koffie onaangeroerd. Toch kan ze niet stoppen met praten. Ze vertelt over de strijk die ze niet meer kan doen en over de kuur die ze van de dokter heeft gekregen omdat de vorige niet aansloeg. 'Soms lig ik in bed en dan denk ik dat ik sterf, dat mijn ogen op een ochtend dicht blijven. Maar ik ben er nog steeds.' De volgende opmerking is hartverscheurend. 'Vroeger lachte ik veel, maar nu lach ik nog maar zelden.' Het komt allemaal door 'dat ene' wat ze heeft, met haar hersenen. Ze kan ook niet meer bidden, het gevoel is weg en ze is steeds de draad kwijt. Als ze daarover praat, krijgt ze tranen in haar ogen. 
'Gaat u nu maar liggen, dan zal ik wat nasi klaarmaken,' zeg ik. 'Waar bewaart u de rijst?' Het onmiddellijke antwoord is: 'Ik heb geen rijst,' maar ik weet dat de buurvrouw net een nieuw pak heeft gekocht, dus ik zoek het zelf even op. Mevrouw Halve Manen gaat ondertussen op de bank liggen. Ze murmelt nog wat, (ik weet niet wat je doet, maar het ruikt heerlijk) en even later zie ik dat ze vertrokken is. 
In no time maak ik een pan nasi klaar. Ik moet opschieten, want er wordt thuis op me gewacht. Als ik alles afgewassen en opgeborgen heb, maak ik mevrouw Halve Manen zachtjes wakker. 'Ik moet nu gaan. Er staat een pan nasi voor u op het fornuis, dan hoeft u een paar keer niet te koken.' Overrompeld kijkt ze me aan. 'Heb je nasi gemaakt? Zo snel? Hoe kan dat nou? Ik doe daar drie uur over...' Ik zeg glimlachend: 'Het is toch toverrijst?' 'Ongelooflijk, wat een verrassing. Wat een verrassing dat je bent gekomen en ook nog nasi gemaakt, zo snel...' stamelt ze. 'Dat is Vader God die aan u denkt.' Ik streel haar knokige handen, 'Hij heeft u in mijn gedachten gebracht en daarom ben ik hier. Wij zijn Zijn lichaam op aarde, zo werkt Hij. U bent nog steeds in Zijn hand, echt waar.' Ze kijkt me met vochtige ogen aan. 'Dankjewel. Dat je nasi hebt gemaakt, maar ook voor je woorden.' Zo laat ik haar achter. 

Ik weet niet of ze vandaag nog weet wat er gisteren gebeurd is en ik vraag me af of mijn nasi haar zal smaken, maar wat mij betreft smaakt dit naar meer. Wat is het fijn om met Vader samen te mogen werken!

01 juli 2022

Assepoestersyndroom

(luister hier naar mijn blog)

Sprookjes, wie kent ze niet? Ik ben opgegroeid met sprookjes. Geen Disneyfilms, maar van die rode boeken met bijbehorend cassettebandje. Je kon luisteren en tegelijk meelezen (of naar de plaatjes kijken) en als je de bladzijde moest omslaan, hoorde je 'ping!'

Mijn favoriete verhaal begon met: 'Ella was nog maar een klein meisje toen haar moeder stierf.' In mijn hoofd kan ik nog precies horen hoe het klonk, zo vaak heb ik ernaar geluisterd. Het is natuurlijk het verhaal van Assepoester, waarin Ella, want zo heet ze eigenlijk, gepest wordt door haar gemene stiefmoeder en afschuwelijke stiefzusjes, maar uiteindelijk door de prins wordt uitgekozen om zijn bruid te zijn. De prins is de enige die in de gaten heeft hoe lief en mooi ze is en hij heeft er alles voor over om haar aan zijn zijde te hebben. 

Ik vermoed dat ik niet de enige ben die dit het allermooiste sprookje vindt. Er zijn ontzettend veel films gemaakt die aanhaken bij het thema van Assepoester, een nietsbetekenend meisje vol potentieel dat ontdekt wordt door een aantrekkelijke, gerespecteerde jongen. Een show als Idols past trouwens ook prima in deze categorie. 

Heb je ooit het boek Kees de jongen gelezen? Het gaat over Kees, een gewone jongen. Maar Kees vindt zichzelf heel bijzonder en in zijn beleving doet hij de geweldigste dingen en vindt iedereen hem een held. Ondertussen gebeurt er helemaal niks in het verhaal. Ik herkende mezelf in Kees. Ik wist dat ik een beroemde ballerina, pianist of schrijfster zou kunnen worden, om maar een paar dingen te noemen. Maar ondertussen was ik alleen maar een verlegen meisje dat op haar kamer boeken zat te lezen. En net als Assepoester zat ik te wachten tot mijn prins zou komen om mij te ontdekken en mij op dat podium te zetten, zodat iedereen kon zien hoe geweldig lief en mooi ik was, of hoe ontzettend getalenteerd en slim. Onlangs realiseerde ik me dat ik nog steeds af en toe last had van dat Assepoestersyndroom. Dat was nogal een schok op mijn veertigste. Maar stiekem denk ik dat heel veel mensen hetzelfde hebben als ik. Dat we allemaal wachten op het moment dat iemand ons 'ontdekt', tot er iemand komt die ziet hoe mooi en hoe lief we zijn en die in ons gelooft. 

Meteen na het besef dat het Assepoestersyndroom mij parten speelde, kwam ook de realisatie dat ik deze gedachte heel gauw overboord moest gooien. Het klopt namelijk niet. Ik ben al lang ontdekt. Ik ben eruit gepikt en op het podium gezet. Er is iemand die er alles voor over had om mij voor altijd bij zich te hebben: Jezus. Hij gaf er zelfs Zijn leven voor. Hij vindt mij zo geweldig. Hij ziet precies hoe bijzonder ik ben en Hij weet wat er nog aan potentie in mij verscholen zit, ook al heb ik dat zelf nog niet in de gaten. 

Ik hoef niet te wachten op een prins. Ik mag gewoon dat paleis binnenlopen en beginnen met stralen als een prinses! 



23 juni 2022

De lat

(luister hier naar mijn blog)


Datgene waar ik bang voor was, is gebeurd. Ik weet niet waar ik over schrijven moet en alles wat ik typ, is niet goed genoeg. Maar ik pak mezelf op dit moment bij m'n nekvel. Ik geef niet op. Ik ben een doorzetter. 

Het probleem is dat ik de neiging heb mijn lat veel te hoog te leggen. Perfectionisme, idealisme, dat soort dingen. Het resultaat is faalangst en niets doen. Maar aangezien je dit nu leest, heb ik die faalangst overwonnen, hoera! 

Waarom leggen we die lat eigenlijk vaak zo hoog? Moeten we wel een lat neerleggen of zou het beter gaan zonder lat? 

Nee, bij mij zou er ook niks gebeuren als ik geen lat neerlegde. Ik zou gaan onderpresteren. Pff, met een te hoge lat gebeurt er niks en zonder lat ook. Hoe kies ik dan de meest effectieve hoogte? 

Of misschien zit het hem niet in de hoogte van de lat, maar in de manier waarop je naar de lat kijkt. 

Die spreekwoordelijke lat heeft natuurlijk met hoogspringen te maken. Een beginnende hoogspringer legt de lat niet meteen op 1,5 meter. (Hoe hoog kun je eigenlijk springen zonder trampoline? Geen flauw idee.) Laten we zeggen dat je begint met 75 centimeter om op te warmen. Je gaat een beetje voelen: Wat doet mijn lichaam? Zou ik hoger kunnen? Nou, en dan leg je die lat weer iets hoger en dan nog iets hoger. Totdat je op het punt komt dat het een keer niet lukt. De eerste gedachte die door je hoofd schiet, zou kunnen zijn: Heb ik die lat nou te hoog gelegd? Maar nee, dat zou ik niet denken. Ik zou denken: Mijn aanloop was niet helemaal goed, ik probeer het nog een keer. En dan zou ik het nog een keer proberen. 

Waarom denk ik niet: Die lat ligt te hoog? Omdat de lat de vorige keer één centimeter lager lag en toen lukte het me wel. Die ene centimeter erbij moet ook wel lukken. Had ik de lat nou ineens vijf centimeter hoger gelegd, dan was het misschien te hoog geweest. 

Conclusie: Kleine stapjes, kleine stapjes. Beter iets dan niets en een goed begin is het halve werk. 

Zo, dat was het dan voor vandaag. Nou ben ik wel heel coulant geweest voor mezelf, maar de volgende keer zal ik strenger zijn. Tot slot nog een goed woordje voor jullie om mee af te sluiten: 

Leg de lat niet te hoog vandaag. Het is toch veel te warm en als jij je dag doorkomt zonder hoofdpijn en met een glimlach, dan heb je al heel wat bereikt! 

15 juni 2022

Mijn allereerste blogpost

Hallo, ik ben Paulien en dit is mijn eerste blogpost! Vandaag heb ik de titel bedacht. De rest komt later. 

Onlangs heb ik een cursus stemacteren gedaan. Dat heeft me een mooi certificaat opgeleverd. Mijn stem is zelfs goed genoeg bevonden om verder te gaan naar de peperdure vervolgcursus, om mijn voice-overkwaliteiten te perfectioneren. Daar moet ik nog even over nadenken.

Waarom ben ik die cursus gaan doen? Well, I love luisterboeken. Gewoon tijdens het eten koken, de was ophangen of een lange autorit, luisteren naar een mooie roman. Ik dacht: Dat kan ik ook! Hoe leuk is het om één van mijn favoriete bezigheden (lezen) te combineren met geld verdienen! 

Ondertussen ben ik wel uit de droom geholpen, want zo eenvoudig is het niet. Wel is die cursus een enorm leuke en leerzame ervaring geweest. De conclusie is: Oefenen, oefenen, oefenen en wie weet, als ik goed mijn best doe, zal ik ooit op Storytel te horen zijn. 

Deze blog roep ik in het leven om te oefenen. Ik weet niet of het concept al bestaat, maar ik ga een blog schrijven én voorlezen. En jij kunt kiezen of je het leest of naar mij luistert. Leuk toch? 


Een goed woordje

Woorden. Ze kunnen zoet zijn als honing of scherp als pijlen. Ze rollen zo makkelijk over je lippen. Tegelijkertijd zit mijn hoofd soms vol met woorden die er niet uit willen. Het lot van een introverte persoonlijkheid, denk ik. De kunst is om juist die woorden los te laten die anderen opbouwen, die een toegevoegde waarde hebben. Goede woorden. 

Terwijl ik hier zit te typen, stromen de gedachten en ideeën door mijn hoofd en krijg ik ontzettend veel zin om met deze blog aan de slag te gaan. Ik weet niet goed waar ik moet beginnen, maar nu heb ik in ieder geval de eerste stap gezet. Ik zou het leuk vinden als je mijn blog wilt volgen! 


🎔 Denk jij dat dit kan werken? Tips zijn welkom!

🎔 Wat verwacht je bij een blog met als titel 'Een goed woordje'? 

Je bent een engel

(Luister hier naar mijn blog) Door het raam van de voordeur zie ik al dat ze een bos bloemen vasthoudt. 'Deze zijn voor jou, dat was een...