30 december 2022

Klei

 (Luister hier naar mijn blog)

Mijn vorige blog was een les voor mezelf. Soms wil ik zo graag iets doen waarmee ik impact maak. Er zijn mensen die eindeloze energie hebben en alles aanpakken, zo lijkt het. En dan ik. Ik draai een beetje in kringetjes rond en aan het einde van de dag ben ik duizelig!

Onlangs had ik zo'n momentje, waarop ik dacht: Wat voor verschil maak ik nou? Toen opende ik mijn mailbox en vond een bericht van iemand die ik drie jaar geleden ontmoet heb. Ze bedankte me voor een mail die ik haar destijds gestuurd had. Ik moest even in mijn geheugen graven, maar al snel kwam het verhaal weer boven.

Na lang twijfelen had ik haar gemaild, omdat ik voelde dat God me iets had laten zien waar zij wat mee kon. Dat was best spannend. De vrouw was kunstenares en ze boetseerde prachtige beelden van honden, hazen en andere dieren. Dit had ik haar geschreven:

Ten eerste wil ik je graag zeggen dat God echt van je geniet. Hij ziet je bezig met je klei en je creativiteit en dat geeft Hem zoveel plezier. Dat is precies wat Hij wil dat je doet met wat Hij in je gelegd heeft toen hij jou maakte. Als ik naar je werk kijk, dan valt me op hoe je de typische dingetjes van de dieren uitvergroot, zo van: Kijk eens wat een bijzondere eigenschap! Je dieren hebben hun eigen karakter, echt heel mooi. Het is een soort eerbetoon aan het dier en aan de Schepper. 







Ken je het verhaal van de schepping van Adam? God boetseerde hem van klei en blies hem de adem in. Ook staat er in de Bijbel dat God jou en mij weefde in de schoot van onze moeder. Hij heeft jou bedoeld zoals je bent. Jij bent de uitwerking van het creatieve idee dat Hij in zijn hoofd had. Ondertussen ben je werk in uitvoering. Als je leert en God met je bezig is, dan voelt dat soms een beetje als doodgaan. Net als wanneer jij van je kunstwerk denkt: Nee, dat moet toch een beetje anders. En soms maak je het eerst helemaal kapot, voordat je er iets moois van maakt. Ik vond het interessant om te lezen dat je eerst iets maakt, het vervolgens in stukken hakt en uitholt, zodat het daarna veel steviger staat en je het kunt afwerken. Zo voelt het leven soms ook. 

Ja, dus misschien is de boodschap wel, heb geduld, geef jouw stuk klei aan de Grote Kunstenaar en dan kun je er zeker van zijn dat je precies wordt wat je zijn moet. Als Hij je ergens voor roept, dan zal Hij ook zorgen dat je het kunt! 

De woorden hadden haar recht in haar ziel geraakt, schreef ze, zelfs drie jaar later nog. Dat is nog eens impact. De woorden raakten mij ook...



19 december 2022

Diamanten

(Luister hier naar mijn blog)


Sinds kort heb ik een nieuwe hobby: Diamond painting. Deze hobby past in de categorie puzzelen. Het lijkt heel creatief, maar eigenlijk vereist het niets anders dan goede ogen en een vaste hand, want het is soms een beetje priegelen. En daarnaast geduld, evenredig met de grootte van je werkstuk. 

Ik had mijn eerste diamond painting eigenlijk voor mijn dochter gekocht, maar zoals ik al zei, het vereist geen creativiteit en wel geduld. Het was dus niks voor haar. Toen ik eraan begon, merkte ik dat het heerlijk is om te doen, verslavend zelfs. Je hebt het gevoel dat je gestructureerd iets produceert en tegelijkertijd kun je je gedachten alle kanten op laten gaan. Aan het eind heb je iets moois gemaakt. Mijn eerste project was een schilderijtje van 13 bij 18 centimeter en nu ben ik bezig met een schilderij van 50 bij 100 centimeter, de grootste die ik op bol.com kon vinden, met 35 verschillende kleuren. 







Terwijl ik laatst zo bezig was met die kleine gekleurde diamantjes, had ik het idee dat er een boodschap voor ons in zit. Langzaam verandert een klevend stuk canvas in een kleurige afbeelding. Nog niet compleet, maar steeds meer lijkend op het ontwerp. En net als bij een puzzel, ontbreekt er soms één diamantje dat je over het hoofd had gezien, waardoor het geheel niet tot zijn recht komt. Dan ga je op zoek naar dat ene zakje steentjes met die specifieke kleur en vul je het lege plekje op.Wat een verschil maakt dat! 

Samen vormen wij dat canvas, ieder een unieke diamant met zijn eigen kleur, op zijn unieke plek. Probeer geen roze te zijn als je groen bent! Jouw kleur is nodig op de plek waar je zit. En als je er niet zou zijn, was het schilderij niet compleet. Je bent deel van het kunstwerk, met zorg uitgekozen door de Ontwerper. 

Ik moet denken aan de dwergen uit de film Sneeuwwitje. Terwijl ze in de mijn met hun pikhouwelen zoeken naar diamanten, zingen ze: Hey ho, hey ho, je krijgt het niet kado! 

Diamanten zijn kostbaar en zeldzaam. En voordat ze zo mooi schitteren, worden ze geslepen en gepolijst. We vinden het meestal niet fijn om geslepen te worden, dat voelt op z'n minst ongemakkelijk. Maar je wordt er zo mooi van! 

Kortom, jij bent kostbaar en mooi. Probeer niet iemand anders te zijn dan je bent, want God heeft een ontwerp waar jij precies in past! 

19 november 2022

Spaghetti

(Luister hier naar mijn blog)



Vrouwen kunnen alles tegelijk. Zeggen ze. Maar is dat wel zo handig?

Gisteren werd ik uitgedaagd om op een creatieve manier na te denken over een werkgerelateerd probleem. Ik was er al snel over uit welk probleem dat was: Hoe hou ik werk- en privézaken uit elkaar? Ik ben vaak met van alles tegelijk bezig en laat me tijdens het werken afleiden door allerlei dingen die om aandacht vragen. Dat is natuurlijk ook wel logisch als je bureau de eetkamertafel is. 

Ik mocht een metafoor bedenken om mijn probleem te verduidelijken. Direct zag ik een groot bord spaghetti bolognese voor me. Alles houdt met elkaar verband en iedere gedachte roept een andere op, net zoals één sliert spaghetti verstrikt zit in een heleboel andere slierten. Je kunt er niet één uittrekken zonder dat je er een enorme kliederboel van maakt. Jakkie. 


Het doel van deze uitdaging was om je probleem eens van een afstandje te bekijken en zo tot een creatieve oplossing te komen. Nou heb ik zelf niet echt moeite met spaghetti eten, maar mijn dochter van negen vindt het nog best lastig om dat netjes te doen. (Alhoewel, zíj ziet het niet als een probleem als de tomatensaus haar om de oren vliegt...) 
Een probleem oplossen is opeens veel makkelijker als het niet om je eigen probleem gaat! 

Voor kleine kinderen hebben ze er al iets op bedacht: Het vakjesbord. Overzichtelijk en geen geklieder. Nu nog bedenken hoe ik mijn dag in vakjes kan opdelen. Of zal ik maar een kliederschort gaan dragen?

Samengevat in haikuvorm:

Spaghetti met prut

of een driegangenmenu

uit een vakjesbord.










31 oktober 2022

Doe je wel genoeg?

(Luister hier naar mijn blog)


Wat een heerlijk ochtendje. In mijn pyjama zeg ik man en kinderen gedag en kijk om me heen in mijn stille huis. Geen stemmen aan mijn hoofd, geen dingen die moeten, niemand die kritiek heeft of iets van me wil. Alleen ik. En dan, als een vervelende huisvlieg, komt die vraag in me op: Doe je wel genoeg?

Ik heb al vaker met die vraag afgerekend, tenminste, dat dacht ik. Maar het is net als met zo'n vlieg: Soms weet je zeker dat je hem geraakt hebt en is hij nergens meer te bekennen, maar even later zoemt 'ie toch weer om je hoofd. Of is het een andere? 

Klap één: Mijn mentale lijstje. Stofzuigen, check. Sporten, check, maar... dat is voor mezelf, dat telt niet. De was doen, check. Administratie, check. Nou, ik heb wel genoeg gedaan.

Klap twee: Dit is mijn vrije tijd. Ik moet mijn rust pakken nu het kan. Straks als de kinderen thuiskomen, begint mijn werkdag. 

Klap drie: Denken is ook iets doen, toch? Als ik geen tijd heb om te denken, loopt alles in de soep en ben ik niks waard. 

Fatale klap: Het gaat niet om wat ik doe, maar om wie ik ben. 

Hé, nog een vlieg! Lekker makkelijk. Ben je meer dan een ander, dat jij niet hoeft te werken en te presteren?

Herkenbaar? 

Ik moet denken aan ons bezoek van afgelopen week aan een sprookjeskasteel in de Ardennen. In één van de slaapkamers lag Doornroosje te slapen in een prachtige jurk. Niets kon haar wekken uit haar honderdjarige slaap. Alle moeilijke dingen gingen aan haar voorbij, terwijl ze daar eindeloos kon uitrusten. 

Eindeloze rust. De Bijbel spreekt daar ook over. Jezus zegt: Kom bij mij als je vermoeid en belast bent en Ik zal je rust geven, want mijn juk is zacht en mijn last is licht. 

Hij is gekomen om ons rust te geven van ons eigen harde werken. Het is niet zijn bedoeling dat ik mijn waarde bewijs door hard mijn best te doen. Sterker nog, als het zo moest gaan dan zou ik daar nooit in slagen, want wie bepaalt wat genoeg is en wie kan er ooit genoeg doen? 

Mijn startpunt moet niet zijn: Doe ik wel genoeg? Maar: Ben ik wel goed genoeg? Het antwoord op die vraag weet God alleen en Hij zegt: Ja! Jij bent door Mij geliefd en gewild en al je fouten en tekortkomingen heb Ik weggedaan. Jij bent goed genoeg! Dat geeft rust. Vanuit die rust mag ik dingen gaan doen. Niet omdat het moet, maar omdat ik het wil. 

Klap!




21 oktober 2022

Dagboek van een grote teen

(Luister hier naar mijn blog)



Ik heb overwogen om deze post de titel 'Dagboek van een engel' te geven, maar dat zou niet helemaal kloppen, want een engel ben ik niet. Ik vind het wel heerlijk om door God aangestuurd te worden: Hij het hoofd en ik een stukje van Zijn lichaam op aarde. Bijvoorbeeld gisteravond, toen ik
 met mijn dochter naar het centrum fietste. 

Het valt me op dat er zoveel fietsers rijden en behoorlijk hard ook. Vóór ons loopt een vrouw, gebogen over haar rollator. Ze slingert op het fietspad, zonder licht. Daar maak ik me zorgen over en ik spreek haar aan. Ik merk dat ze hijgt. 
'Gaat het?'
'Ja hoor.' Ze vertelt waar ze naar op weg is. 'Dat is niet ver meer, toch?'
Ik voel met haar mee. Ze gaat helemaal de verkeerde kant op en het is nog een heel eind lopen. De manier waarop ze praat, doet me aan mevrouw Halve Manen denken. Er zit gewoon geen structuur in. 
'Gaat u even op uw rollator zitten.' Ik dirigeer haar naar de kant van het fietspad en laat haar op adem komen. 
'U zit zeker in de zorg?' vraagt ze. 'Daar bent u echt het type voor.'
'Nee hoor, ik hou gewoon van mensen.' 
Ik besluit met haar mee te lopen. We moeten een paar keer stoppen, zodat ze even kan zitten. Zodra ze zit, begint ze te vertellen over haar leven. Uit alle stukjes van haar verhaal leid ik af dat ze een hersenbloeding heeft gehad en op de wachtlijst staat voor een andere woning. Haar man is onlangs overleden. Af en toe praat ze alsof hij nog leeft.
'We kennen elkaar al sinds we vijftien waren. Hij speelde op zo'n traporgel en mijn zus en ik zongen er dan bij.' Haar ogen stralen als ze het vertelt. 'We moesten het orgel wegdoen, ja, wat moet ik met zo'n groot ding? Maar ik moest wel huilen hoor, toen ze hem weghaalden.'
'We hebben in Rotterdam gewoond. Een mooie tijd was dat. We konden geen kinderen krijgen en daarom hebben we drie kinderen geadopteerd.' Op het moment dat ze besloten een derde kind te adopteren, bleek dat ze toch zwanger was geworden. Ze vertelt over haar kinderen en kleinkinderen en er komt zelfs een vakantieverhaal voorbij. 'Ik mis mijn man ontzettend, maar ik weet dat hij nu bij zijn Hemelse Vader is.'
Als we eindelijk bij haar appartementencomplex aankomen, zie ik dat ze haar woning herkent. Gelukkig. 
'De tv staat aan. Nou, dan is mijn dochter er zeker. Ze zal wel ongerust zijn.'
Dan realiseer ik me dat ze geen tas bij zich heeft. Ze draagt alleen een dik vest en sokken in haar sandalen. 'Heeft u geen tas bij u?' Even ben ik bang dat ze misschien heel ergens anders woont en dat ik de politie zal moeten bellen.
'Nee, kijk,' ze opent het vakje van haar rollator, waar wat spulletjes in liggen. Daarna vist ze haar sleutels uit haar vestzak en tot mijn opluchting passen die op het slot van de deur. 
'Ik loop nog even met u mee naar binnen hoor.'
In het appartement slaat de hitte ons in het gezicht. De tv staat aan en iemand op het scherm zegt 'Hallo'. 
'O, mijn dochter is er. Zie je? Waar is ze?' vraagt de vrouw. 
Ik loop verder het appartement in en zie dat de balkondeur openstaat. Er is niemand op het balkon en ik doe de deur dicht. De thermostaat staat op de maximale temperatuur en ik draai hem weer terug. De vrouw moet toch nog even checken of haar dochter niet op het balkon staat, maar er is niemand.
'Bel uw dochter maar even.' Pas als dat gedaan is en ik de dochter ook even heb kunnen spreken, ben ik gerust om haar achter te laten. Bij de deur bid ik voor haar. 

Onderweg naar huis praat ik met mijn dochter over ons avontuur. We hadden hele andere plannen, maar God wilde ons juist op dat moment en op die plek gebruiken. Ik ben zo blij dat zij het heeft meegemaakt. En wat een liefdevolle Vader hebben we toch... 



12 september 2022

Je bent een engel

(Luister hier naar mijn blog)



Door het raam van de voordeur zie ik al dat ze een bos bloemen vasthoudt. 'Deze zijn voor jou, dat was een opdracht.' Er zit een kaartje tussen de bloemen. Paulien, je bent een engel. Dankjewel.

Als ik eerder die dag naar huis fiets, komt er een man in mijn richting fietsen. Hij lijkt niet helemaal in orde te zijn. Ik zie dat hij een beetje slingert en probeert te stoppen, maar dan valt hij. Vlug zet ik mijn fiets langs de kant van de weg. Ik til de elektrische fiets van hem af en help hem overeind. 
'Gaat het? Hebt u pijn?' 
'Ik weet niet wat er gebeurde...' stamelt hij. 'Ja, mijn hoofd doet wel pijn.'
Dan zie ik dat hij bloedt bij zijn slaap. 'Kom maar even mee, ik woon hier vlakbij.'
Ik parkeer zijn fiets in de berm en geef hem een arm. 
Voorzichtig lopen we naar onze tuin. De gedachten schieten kris kras door mijn hoofd. Mijn fiets staat daar onbewaakt, met mijn handtas in de fietstas. Wat moet ik doen met die wond? Heb ik ontsmettingsmiddel? Zal ik bij de buurvrouw aanbellen? Die weet misschien beter wat ze hiermee aan moet. Ik moet hem laten zitten en een glas water geven. Is het niet te ver lopen naar ons huis? Mijn huissleutel zit in mijn tas. O, maar de achterdeur is niet op slot.
Ik geef de man een stoel, een glas water en een rol keukenpapier. Dan haal ik de scheerspiegel zodat hij de wond zelf kan bekijken. 
'Is het wel goed dat ik hier zit? Moet je niet weg?' vraagt hij. 
'Nee hoor, geen probleem, ik heb alle tijd,' zeg ik. 'Bent u nog duizelig?'
'Een beetje licht in m'n hoofd.'
Hij vertelt dat hij de vorige dag een onderzoek heeft gehad, waarbij hij een roesje had gekregen. Waarschijnlijk is hij daardoor duizelig geworden. Hij is helemaal van slag.
Ik haal vlug mijn fiets en daarna ook die van hem. Ondertussen belt hij zijn vrouw. 

Terwijl we daar zitten te wachten tot zijn vrouw arriveert, zie ik dat hij langzaam bekomt van de schrik. Even later vertelt hij over zijn leven en mag ik een kopje koffie voor hem zetten. 
Zijn vrouw komt hem halen met de auto. Beiden zijn ontzettend dankbaar. 'Je bent mijn engel in nood!' 

Als ze zijn vertrokken, geniet ik nog na. Dat klinkt misschien gek, maar het is zo fijn om iemand te helpen. Het was niet ingewikkeld, ik deed gewoon wat er in mijn hart opkwam. Gewoon beschikbaar zijn toen God me ergens voor nodig had. Was ik toch een soort engel.




03 september 2022

Milkshake multitasking

(Luister hier naar mijn blog)

Eten koken en tegelijkertijd de afwasmachine inruimen. Een gesprek voeren en ondertussen je appjes lezen. Koffie drinken, shoppen bij Wehkamp én even checken wat voor weer het morgen wordt. O, en ook even kijken of er al een reactie is op je Marktplaatsbod. 

Ik trap er steeds weer in, met als gevolg dat mijn aardappels aanbranden of dat m'n kinderen naar boven verdwijnen, omdat ik toch niet naar hen luister. Ik kan het gewoon niet. En toch probeer ik het iedere keer weer, want het lijkt zo efficiënt. Ze zeggen altijd dat vrouwen alles tegelijk kunnen. Multitasken. Dat moet ook wel, want de tijd is kort, de activiteiten en verwachtingen veel. En ik moet eerlijk toegeven, als het lukt, is het leuk!

Ik moest hier in de vakantie aan denken. Er moest zoveel gepland en georganiseerd worden en ik deed het allemaal. Dat werd gewaardeerd en ik begon me bijna in te beelden dat ik Superwoman was. Op een bepaald moment had ik zelfs het gevoel dat ik vloog...  Nou ja, zo mooi was het niet. Ik had het gevoel dat ik niet meer met mijn beide benen op de grond stond, dat ik alleen maar buiten mezelf leefde en niet meer in mezelf. Herken je dat? Ik had een enorme behoefte aan rust en alleen zijn, zonder taken of verplichtingen. 

Caroline Leaf spreekt in haar boek Gebruik je hersenen over milkshake multitasking, waarmee ze doelt op de chaos en de mix aan chemische stofjes in je hersenen die ontstaat als je je aandacht op meerdere dingen tegelijk probeert te richten. 

Wanneer je de tijd neemt om je aandacht op één specifieke activiteit te richten, krijg je een betere controle over je gedachtepatronen, waardoor je je taken beter kunt uitvoeren. Voor je mentale gezondheid is het belangrijk dat er een balans is tussen het deel van je hersenen dat zich richt op aandacht en reflectie en het deel dat jou stuurt in het nemen van beslissingen en het ondernemen van acties. Reflecteer je te veel of te negatief, zonder daar acties aan te koppelen, dan ga je piekeren en ontstaat er depressie of angst. Reflecteer je te weinig en ben je druk bezig met van alles en nog wat, dan ben je minder in staat om te focussen, om taken af te ronden en goede prestaties te leveren. 

Toevallig kwam ik op de bibliotheekapp een luisterboek tegen dat hierover gaat. Monotasking door Thatcher Wine. Heel interessant en lekker bevestigend voor mijn karaktertype (de introverte denker), maar zeker ook een mooi zelfhulpboek voor degenen die het moeilijk  vinden om één ding tegelijk te doen. Kunnen ze mooi naar luisteren als ze in de auto zitten, de was ophangen, de hond uitlaten, koken, de schuur opruimen...


      


Klei

  (Luister hier naar mijn blog) Mijn vorige blog was een les voor mezelf. Soms wil ik zo graag iets doen waarmee ik impact maak. Er zijn men...